Son dönem âriflerimizden Sâhibü’l-vefâ Mûsâ Efendi  -kuddise sirruh- bir makalesinde Şevket Rado ’nun bir yazısını paylaşmıştı. Şevket Rado, hayatının son günlerinde, eski İstanbul Efendisi’ni güzel bir şekilde tarif ve tasvir etmiştir. Şöyle diyordu yazısında: “Geçen hafta gazeteleri karıştırırken gözüme ilişen bir kayıp ilânından bahsedeceğim. Ama bu ilân, adet olduğu gibi gazetenin son sayfalarındaki haberler arasında değil de bir karikatürde yer almıştı. Karikatürist, İst

Hakk’a kurbiyet (yakınlık) arzusu, îmanlı gönüllerin biricik hedefidir. Zira imanın temelinde muhabbet vardır. Bu gerçek Kur’ân-ı Kerim’de “Allah size imanı sevdirdi ve onu gönlünüzde süsledi”  (Hucurât süresi, 7) şeklinde beyan edilmiştir. Muhabbetin varlığı ise mahbûba vuslat arzusunu zaruri kılar. Vuslatın önündeki engeller de muhabbetin derecesine göre insanın gözünde ya büyür ya da küçülür. Vuslat arzusunun her mü’minde bulunması tabii olmakla birlikte, herkeste tecellis

“Yola çıkınca her sabah,Bulutlara selam ver.Taşlara kuşlara,………….İnsanlara selam ver.Ne görürsen selam ver.Sonra çıkarıp cebinden aynanıBir selam da kendine ver.” Üstün Dökmen “Kişisel gelişim”de ilk adım, kendinin farkında olmaktır. İlahi sanatın bir harikası demek olan kendi varlığımıza da saygı duyup, onu keşfe doğru yolculuğa çıkmaktır. Bu seyr u sefer, yolcunun varlık telakkisi ve niyetine göre şekillenecektir. “Hayat yalnız dünya hayatıdır, yaşarız ve ölürüz” diyen mate

Rabbimiz Kur’ân-ı Kerim’de: “İnsanlardan öylesi vardır ki, Allah’a kıyıdan kenardan kulluk eder”1  buyurur. Bu ifâde, kulluğu hayatın merkezine alamayan ya da kulluğunu muayyen zaman, mekân ya da menfaatlere bağlayan kimselerin, Hak katında makbul bir konumda olmadıklarına dikkat çeken bir ifâdedir. Bu nevi kimselerin zihinleri, gönülleri ve hayatları dağınık ve bölünmüştür. Hayata bakışlarının merkezinde sadece Allah ve O’nun değerler sistemi değil, çoğu zaman kendi nefsânî

İbn Ataullah el-İnkenderî –kuddise sirruh- buyurur: İnsanoğluna verilen en önemli hususiyetlerden biri, hiç şüphesiz, merak ve araştırma duygusudur. Yeni yeni keşifler, bilgiler ve müşâhedeler, bize ayrı bir lezzet verir. Belki ferdî ve içtimâî terakkinin en önemli sebebi de insanın araştırıcı ve merak edici bir rûha sahip olmasıdır. Bilinmezliklere doğru çıkılan yolculuklar, hem tedirginlik, hem de ayrı bir zevk verir. İlk nazarda hemen bilinemeyen ve kişilere göre değişkenl

Cenâb-ı Hak buyuruyor: Bismillahirrahmanirrahim “Allah'ın yardımı ve zaferi geldiği ve insanların bölük bölük Allah'ın dinine girmekte olduklarını gördüğün vakit, Rabbine hamd ederek O'nu tesbih et ve O'ndan mağfiret dile. Çünkü O, tövbeleri çok kabul edendir.” (Nasr, 1,2,3) Rasûlullah (sav) Efendimiz buyurdular: “Allah’a hamdederek başlanmayan her önemli iş bereketsiz olur.” (Ebû Dâvûd, Edeb 18. İbni Mâce, Nikâh 19) Barbaros Hayreddîn Paşa, Andrea Dorya’yı Preveze’de perîşân

İbn Arabî diye şöhret bulan Muhyiddin İbnü’l-Arabî -kuddise sirruh-, Endülüslüdür. Hicrî 27 Ramazan 560’da (7 Ağustos 1165), Endülüs’ün batısında bulunan Mürsiye (Murcia, Murcie) şehrinde dünyaya gelmiştir. İlim ve irfân uğruna İslâm dünyasının bir çok bölgesine seyahatler yapmıştır. Fas, Tunus, Cezayir, Mısır, Irak ve Suriye gibi ülkelerde ve Anadolu’nun Konya, Kayseri, Sivas, Erzurum, Diyarbakır, Urfa, Malatya gibi muhtelif şehirlerinde belli müddet ikâmet etmiş, bu bölgele